บทที่ 14 14 ยัยเปี๊ยกจอมเป๊ะ

ในจังหวะที่บัวชมพูกับโปรดกำลังก้าวเดินเคียงคู่กันเข้ามาด้านในอาคาร บรรยากาศรอบตัวที่เต็มไปด้วยความประหม่าวันแรกของการทำงานก็ถูกกระชากความสนใจไปในพริบตา เมื่อสายตากลมโตของหญิงสาวบังเอิญเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งกำลังเดินเลี้ยวมาจากมุมทางเดินอีกฝั่ง และมุ่งตรงมายังจุดที่เธอกับโปรดยืนอยู่

ยิ่งร่างสูงนั้นก้าวเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ โครงหน้าคมคายและแววตานิ่งสนิทที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นในคลองสายตา หัวใจของบัวชมพูหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม สมองสั่งการให้หยุดชะงักฝีเท้าลงโดยอัตโนมัติริมฝีปากอ้าค้างเล็กน้อยก่อนจะพึมพำลอดไรฟันออกมาด้วยความตกใจระคนไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

“ไม้เอก…?”

“หา? อะไรนะชมพู พูดว่าอะไรนะเมื่อกี้” โปรดที่กำลังเดินเคียงข้างและชวนคุยอยู่ต้องชะงักฝีเท้าตาม เขาหันมามองเพื่อนสาวด้วยความงุนงง เนื่องจากได้ยินเสียงพึมพำไม่ถนัดหูจึงเอ่ยถามย้ำ

ยังไม่ทันที่บัวชมพูจะอ้าปากอธิบายหรือตอบคำถามเพื่อนรัก เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นหูที่ฝังใจมาตั้งแต่สมัยเด็กจนโตก็ดังแทรกขึ้นมากลางโถงทางเดินอย่างกะทันหัน

“เปี๊ยก…! ยัยเปี๊ยกจอมเป๊ะ มาทำอะไรแถวนี้เนี่ย หือ?” คำทักทายด้วยฉายาแสบสันที่รู้กันแค่สองคนดังลั่น ทำเอาบัวชมพูถึงกับหน้าเหวอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือ เอกณัฐ อดีตคู่ปรับตลอดกาลที่ควรจะอยู่เชียงใหม่ ไม่ใช่มายืนหล่อส่งยิ้มกริ่มอยู่กลางบริษัทออกแบบชื่อดังแห่งนี้!

“ไอ้… ไอ้เปรต…!” บัวชมพูเผลอหลุดคำสบถลอดไรฟันออกมาด้วยความตกใจระคนหมั่นไส้จนแทบจะพุ่งเข้าไปหยิกแขนคนตรงหน้า

ในขณะที่เอกณัฐซึ่งตอนนี้อยู่ในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีต ดูทรงพลังและเต็มไปด้วยออร่า ยืนฉีกยิ้มกว้างกวนประสาทส่งมาให้เธอ ก่อนที่ดวงตาคมกริบทรงอำนาจคู่นั้นจะค่อย ๆ เบนสายตาเคลื่อนไปมองหน้าโปรด ที่ยืนทำหน้าสงสัยและขมวดคิ้วมุ่นอยู่ข้าง ๆ บัวชมพูด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

“ว่าไง… มาทำอะไรที่นี่ อย่าบอกนะว่าเธอทำงานที่นี่เหมือนกัน?” เอกณัฐเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างนึกสนุก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะกวาดสายตามองชุดทำงานสุดเนี้ยบของหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความทึ่งแกมขบขัน

“อืม…” บัวชมพูจำใจขานตอบรับในลำคอ ใบหน้าหวานเริ่มบึ้งตึงขึ้นมาทีละน้อยเมื่อเห็นท่าทางกวนประสาทของอีกฝ่าย

“เฮ้ย… จริงดิ? บังเอิญอะไรเบอร์นั้นวะเนี่ย ฉันก็มาทำงานที่นี่เหมือนกัน… โลกกลมชะมัด!” เอกณัฐหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี

โลกกลมจริง ๆ อย่างที่เอกณัฐว่าไม่มีผิดเลย… บริษัทสถาปนิกและบริษัทออกแบบในกรุงเทพมหานครมีตั้งมากมาย ทำไมฟ้าดินถึงได้เหวี่ยงให้พวกเขาต้องโคจรมาพบเจอและทำงานที่เดียวกันได้เล่า! เมื่อหวนนึกถึงความหลังแล้ว ทั้งเอกณัฐและเธอก็มีความเกี่ยวพันกันมาตั้งแต่จำความได้ พวกเขาเคยเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก เพราะพ่อของทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกัน ทำให้รุ่นลูกอย่างพวกเขาต้องถูกจับให้มารู้จักกันมาโดยปริยาย และที่สำคัญที่สุดคือ สมัยเรียนเอกณัฐกับเธอยังเป็นคู่ปรับตัวฉกาจเรื่องการเรียนชนิดที่เรียกว่าไม่มีใครยอมใคร ผลการเรียนอยู่ในระดับท็อปสูสีกันมาตลอด ชนิดที่ว่าหาตัวจับยาก ทั้งโรงเรียนไม่มีใครทำคะแนนสู้พวกเขาได้เลยสักคน

ทว่า… ถึงแม้เรื่องเรียนจะเก่งกาจสูสีกันขนาดไหน แต่ถ้าพูดถึง ความเป๊ะ ระเบียบจัด และความเนี๊ยบเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้วล่ะก็… เอกณัฐไม่มีทางสู้ความเป๊ะขั้นสุดของบัวชมพูได้สักนิดเดียว! ชายหนุ่มออกแนวเซอร์และชิลกว่าเธอเยอะ ผิดกับบัวชมพูที่ทุกอย่างต้องเป๊ะตามแผนและไม่มีที่ติ

“แล้วนี่… ยืนทำหน้ายักษ์ใส่ฉันทำไม หึ ยัยเปี๊ยก” เอกณัฐเอ่ยแซวต่อด้วยน้ำเสียงชวนหมั่นไส้ ทำเอาบัวชมพูอยากจะยกเท้าขึ้นไปยันหน้าผากคนตรงหน้าเสียให้เข็ด หากติดตรงที่ว่าตอนนี้พวกเขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางสถานที่ทำงานและมีสายตาของโปรดที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตกมองสลับไปมาระหว่างเธอกับชายหนุ่มร่างสูงอยู่ข้าง ๆ นี่สิ!

“เข้าไปข้างในกันเถอะโปรด” บัวชมพูหันไปชวนโปรดเข้าไปด้านใน โดยทิ้งให้เอกณัฐยืนยิ้มอยู่ที่เดิม

สายตาที่จ้องมองหญิงสาวเดินหายไปจนลับตานั้น ไม่อาจรอดพ้นสายตาแหลมคมของเอกภัทรผู้เป็นอาที่เดินตามมาด้านหลังได้หรอก เอกภัทรเดินมาหยุดอยู่ข้างหลานชาย พร้อมกับมองตามสายตาของเอกณัฐที่กำลังมองแผ่นหลังของผู้หญิงตัวเล็กน่ารักคนนั้น

“ใครเหรอ… หรือว่าสเปกของแก?” เสียงทุ้มทรงอำนาจแต่เจือแววหยอกล้อดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาเอกณัฐที่กำลังยืนยิ้มกริ่มต่อปากต่อคำกับบัวชมพูถึงกับสะดุ้งสุดตัว ชายหนุ่มหันขวับไปมองตามเสียงทันที

“เฮ้ย! อาภัทร… มายืนเงียบ ๆ อยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย!” เอกณัฐอุทานออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเอกภัทรผู้เป็นอาแท้ ๆ และหนึ่งในผู้บริหารระดับสูงของบริษัท ยืนกอดอกอมยิ้มมองเหตุการณ์เมื่อครู่ด้วยสายตารู้ทัน

“อาไม่ได้เดินมาเงียบ ๆ สักหน่อย แกนั่นแหละที่มัวแต่ยืนเหม่อมองสาวจนไม่สนใจรอบข้างเลย…” เอกภัทรเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างนึกสนุก ดวงตาคมกวาดมองตามหลังร่างบางของบัวชมพูที่เดินเลี่ยงออกไปกับเพื่อน “ว่าแต่… ผู้หญิงคนเมื่อกี้ใครเหรอ หื้ม? หน้าตาน่ารักใช้ได้เลยนี่นา”

เอกณัฐรีบปั้นสีหน้าขรึมกลบเกลื่อนความพิรุธทันที “ไม่มีอะไรหรอกครับอา… ก็แค่เพื่อนสนิทที่เคยเรียนมาด้วยกันเท่านั้นเอง”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป